Przejdź do treści
Wyszukiwanie

Historia · 9 grudnia 2021 r.

Admonter Marzizoni

Sklep Muzeum Thomasa Sattlera 27 w skali

Admonter Marzizoni

Admonter Marzizoni: przepis sprzed ponad 300 lat, autorstwa ówczesnego opata Antona z opactwa Admont, powraca do sklepu muzealnego jako wyjątkowy na skalę światową przysmak. Swoim wyjątkowym smakiem fascynuje odwiedzających z bliska i z daleka.

Co było największym wyzwaniem podczas tworzenia Marzizoni?

Dr Sepp Hasitschka znalazł ten przepis już wiele lat temu w archiwum opactwa Admont podczas badań prowadzonych na potrzeby swojej książki kucharskiej poświęconej potrawom klasztornym. Ponieważ sam nie do końca potrafił odtworzyć tego wypieku, zlecił wówczas mojemu szefowi, Augustowi Stockhammerowi, przygotowanie ciasta według oryginalnej receptury. Ponieważ produkt ten bardzo szybko wysycha, nigdy nie został włączony do asortymentu. Trzy lata temu otrzymałem zlecenie na wyprodukowanie Marzizoni dla sklepu muzealnego. Ponieważ wiedziałem o problemach związanych z tym przepisem, początkowo nie byłem do końca przekonany do przyjęcia tego zlecenia. Po konsultacji pozwolono mi jednak zmodyfikować przepis.

Zawartość migdałów i cukru odpowiada oryginalnej recepturze. Aby jednak przedłużyć okres przydatności do spożycia marzizoni, znaczną część migdałów wykorzystujemy do produkcji marcepanu, który składa się z dwóch trzecich migdałów i jednej trzeciej cukru. Ponadto zmniejszyliśmy ilość mieszanki przypraw, aby uzyskać intensywny, ale jednocześnie łagodny smak (imbir). Aby zapewnić lepszą trwałość, używamy białej i czerwonej czekolady. Kształt i kolor rombów Admonter Marzizoni nawiązują do herbu opactwa. Aby osiągnąć ten efekt, potrzebowaliśmy około 40 prób. Jesteśmy dumni, że udało nam się zrealizować ten projekt w tej formie, ponieważ dzięki temu możemy wytwarzać wyjątkowy produkt, który w tej postaci jest dostępny wyłącznie u nas. Ponieważ dostarczamy produkty „od drzwi do drzwi”, są one produkowane na świeżo na zamówienie.

Ponad 300-letnia receptura na ciastka „Admonter Marzizoni”, spisana przez ówczesnego opata Antona z opactwa Admont, trafia do cukierni Stockhammer, a gotowy produkt wraca do sklepu.

Co jest takiego wyjątkowego w tym przepisie i jego składnikach?

Benedyktyni są bardzo gościnni i słyną z tego, że lubią mieć bogato nakryty stół. Ponieważ jednak najważniejsze święta przypadają na okres Wielkiego Postu, dzięki temu produktowi – choć bardzo niewielkiemu – mogli pokazać swoim gościom swój dobrobyt. Wszystkie przyprawy w tym okresie historii importowano z Indii. Do Europy Środkowej trafiały one albo Jedwabnym Szlakiem, albo drogą morską. Nie bez powodu przyprawy były wówczas wyceniane na wagę złota. Również cukru nie było u nas jeszcze w tym stuleciu, ponieważ burak cukrowy został odkryty do produkcji cukru dopiero znacznie później, zupełnie przypadkowo. Cukier sprowadzano głównie z Karaibów w postaci trzciny cukrowej. U nas do słodzenia używano miodu. To samo dotyczy migdałów. Widać więc, że zwykły śmiertelnik nie mógłby sobie pozwolić na takie składniki. Tym, czym dziś jest złoto płatkowe na niedostępnych dla nas produktach spożywczych, były niegdyś właśnie egzotyczne przyprawy.

3 Zdjęcia · otwórz, aby powiększyć